Η Απώλεια...

Άλλη μια ψυχοφθόρα ημέρα..
Κούραση..
Όχι σωματική.
Ψυχική.
Σήμερα έγινε το χειρουργείο.
Ήταν εξωμήτριο..
Σε γενικές γραμμές ήτανε καλά..
Η αυτό ήθελε να φανεί.
Όμως την ξέρω.
Καλύτερα απ ότι νομίζει.
Ξέρω ότι ένιωσε την απώλεια..
Και ας ήτανε σχεδόν ασχημάτιστο αυτό που είχε μέσα της..
Δεν γινότανε να μείνει.
Έπρεπε να γίνει.
Εξελισσόταν σε μια φούσκα από αίμα..
Που αν έσκαγε κάποια στιγμή μπορεί να πέθαινε και η ίδια.
Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να νιώθει κάποια..
Όταν το μαχαίρι αγγίζει το δέρμα της..
Λένε ότι με την επισκληρίδιο δεν καταλαβαίνεις τίποτα.
Δεν το πιστεύω.
Στην περίπτωση της το ένιωσε.
Και το ένιωσε γιατί δεν πονούσε σωματικά.
Πονούσε ψυχικά.
Σαν μια κανονική γέννα αλλά που δεν πρόκειται να πάρεις το μωρό στα χέρια σου.
Ποτέ.
Πόσο σκληρό μπορεί να είναι αυτό?
Δεν θα το μάθω.
Από αυτή τουλάχιστον.
Δεν κλαίγεται εύκολα στους άλλους.
Θέλει να δείχνει δυνατή.
Το ξέρω..
Την ξέρω καλύτερα απ ότι νομίζει.