1000 Kαι 1 Νύχτες

2.07...
Πάλι δεν μπορώ να κοιμηθώ..
Έχω στο repeat το Χίλιες Βραδιές..
Τον λόγο δεν τον ξέρω,απλά είναι αγαπημένο και χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά.
2.09
Το μαγικό χαρτάκι ήρθε σήμερα τελικά ..
Όταν πάει 8.30 πάω στα ΕΛΤΑ.
Ευχαριστώ ξανά.
Ανυπομονώ να χαθώ στον κόσμο της Alice(το βιβλίο)..
2.11
Πήρα αγκαλιά την Kitty και άρχισα να κλαίω.
Θέατρο παραλόγου...
Φταίει η Τζένη για το κλάμα..
2.16
Do cats eat bats ?
Do cats eat bats ?
Do bats eat cats ?

Όλα καλά..
Όλα..
:)
Aυτά..από έναν λογικό μισότρελο!

Θρησκεία /Προδοσία

Προδοσία..
Γιατί είναι τόσο γοητευτική?
Γιατί η σκοτεινή πλευρά να είναι τόσο ωραία και να μην μπορείς να αντισταθείς ?
Για μένα ο Σατανάς είναι το άλλο εγώ του Θεού.
Ανέκαθεν πίστευα ότι όλα αυτά στις Γραφές είναι αλληγορικά.
Ένας Θεός δεν έχει ανάγκη από την αγάπη των θνητών.
Είναι Θεός.
Δεν πεινάει..
Δεν ζητάει..
Δεν θέλει.
Δεν υφίσταται τίποτα για εκείνον.
Και εφόσον είναι Θεός, δεν θα έμπαινε καν στο κόπο να δημιουργήσει την Κόλαση όπως πιστεύει ο κοσμάκης, με την κυριολεκτική έννοια τουλάχιστον.
(Με την ποιητική είναι άκρως γοητευτική)
Δεν μπορεί να περίμενε από το χώμα, να τον φτάσει.
Και ούτε θα ήταν τόσο ανόητος ώστε να πιστεύει ότι θα αντισταθούμε στην αμαρτία..
Και αλίμονο στον κοσμάκη που πιστεύει τυφλά..
Και που είναι τόσο κλεισμένοι μέσα σε ένα τετράγωνο ώστε να σε κατακρίνουν αν έχεις αντιθετη γνωμη.
"Αμαρτωλός,θα καείς στην κόλαση,ύβρη στον ύψιστο"
Ανόητοι.
Ο Χριστιανισμός είναι η πιο απαγορευτική θρησκεία.
Μια πολύ καλογραμμένη αλληγορία,μυθοπλασία ίσως.
Μας κατακλύζει με ΜΗ..
Μη ρωτάς..
Μη ψάχνεις..
Κανε εκείνο,μην κάνεις εκείνο..
Πες την τάδε προσευχή για να εξιλεωθείς.
Και ειδικά όταν βλέπω όλους του δήθεν πιστούς..
Εκεί χάνω κάθε ψυχραιμία.
Είναι χειρότεροι απ τους Άθεους.
Ντύνονται,στολίζονται,χτενίζονται (οι κυρίες) και πάνε στην Εκκλησία.
Και ενώ οι τράγοι λένε..και λένε..και λένε..
Αυτοί σκέφτονται τι φοράει ο δίπλα..
Πως είναι ο δίπλα..
Κυρίως οι γυναικούλες.
Οι άντρες δε..μερικές φορές ηδονίζονται κιόλας στην θέα φούστας,γάμπας,μαύρου καλσόν και γόβας.
Ο σπόρος είναι πάντα ακαταμάχητος.
Η υγρασία πέφτει αυτόματα εκεί κάτω..
Οι Χριστιανοί είναι οι πρώτοι που αμαρτούν.
Μισούν τους αλλόθρησκους..
Πληρώνουν πάντα για την θρησκεία τους..
Εικονίτσες..λαδάκια..ξυδάκια..
Τι σχέση έχει η θρησκεία με τα χρήματα?
Και η ειρωνεία είναι ότι ο Ιούδας, που μισούν τόσο πολύ..
Ήταν ο πρώτος που πληρώθηκε.
Για τους παπάδες δεν αξίζει καν να αναφερθώ.
Είναι άξιοι επιχειρηματίες,κράτησαν το εμπόριο ανθηρό τόσα χρόνια.
Πρώτοι ακυρώνουν αυτά που λένε.
Αυτά που κρώζουν..
Πρώτοι αρπάζουν τα χρήματα των πιστών..
Πρώτοι βουτούν στην αμαρτία.
Και που καταδικάζουν την ελεύθερη γνώμη.
"Πιστέψτε και θα πάτε στον Παράδεισο"
"Αμαρτήστε και θα πάτε στην Κόλαση"
Όλα αρχίζουν εδώ… και τελειώνουν πάλι εδώ.
Αυτά.

Ο Άλλος..

Τι αναστάτωση μπροστα σ’αυτό το εγώ

Που μοιάζει να ψηλαφίζει τον ΑΛΛΟ..

Τι αναστάτωση μπροστά στη πίστη

Του ενός που απωθεί τον ΑΛΛΟ..

Είναι η μοναξιά του σύμπαντος

Που αντηχεί μέσα μας

Είμαστε τόσο μόνοι, μερικές φορές..

Θέλω τότε να πιστέψω πως ένας άγγελος περνάει

Πως μας λέει χαμηλόφωνα

Είμαι εδώ για σένα..

Κι εσύ είσαι εγώ...

Μα ποιος είναι ο ΑΛΛΟΣ ?

Τι παράξενος αγγελειοφόρος

Μα ποιος είναι ο ΑΛΛΟΣ ?

Το πρόσωπό σου μου είναι οικείο

Μα ποιος είναι ο ΑΛΛΟΣ ?

Σε σένα η ζωή μου κατέφυγε.

Είναι ένας φίλος, είναι εκείνος..

Εσύ κι εγώ με την άκρη των δαχτύλων μας

Θα υφάνουμε έναν ΑΛΛΟ..

Ενα άλλο εγώ, μια άλλη φωνή

Χωρίς ο ένας να διώχνει τον άλλον..

Έχω στη μνήμη μου όλες μου τις αδυναμίες

Αλλά και στις παλάμες μου

όλες μου επίσης τις δυνάμεις..

Μα λοιπόν για να νικήσουμε τη θλίψη

Για να ξεπεράσουμε τις αμφιβολίες μας

Μας χρειάζεται ένας φίλος

Ο φίλος είναι εκείνος...

Η Απώλεια...

Άλλη μια ψυχοφθόρα ημέρα..
Κούραση..
Όχι σωματική.
Ψυχική.
Σήμερα έγινε το χειρουργείο.
Ήταν εξωμήτριο..
Σε γενικές γραμμές ήτανε καλά..
Η αυτό ήθελε να φανεί.
Όμως την ξέρω.
Καλύτερα απ ότι νομίζει.
Ξέρω ότι ένιωσε την απώλεια..
Και ας ήτανε σχεδόν ασχημάτιστο αυτό που είχε μέσα της..
Δεν γινότανε να μείνει.
Έπρεπε να γίνει.
Εξελισσόταν σε μια φούσκα από αίμα..
Που αν έσκαγε κάποια στιγμή μπορεί να πέθαινε και η ίδια.
Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να νιώθει κάποια..
Όταν το μαχαίρι αγγίζει το δέρμα της..
Λένε ότι με την επισκληρίδιο δεν καταλαβαίνεις τίποτα.
Δεν το πιστεύω.
Στην περίπτωση της το ένιωσε.
Και το ένιωσε γιατί δεν πονούσε σωματικά.
Πονούσε ψυχικά.
Σαν μια κανονική γέννα αλλά που δεν πρόκειται να πάρεις το μωρό στα χέρια σου.
Ποτέ.
Πόσο σκληρό μπορεί να είναι αυτό?
Δεν θα το μάθω.
Από αυτή τουλάχιστον.
Δεν κλαίγεται εύκολα στους άλλους.
Θέλει να δείχνει δυνατή.
Το ξέρω..
Την ξέρω καλύτερα απ ότι νομίζει.

Το Xαμόγελο "Νο"

Τώρα τελευταία χαμογελώ.
Πολύ συχνά.
Όχι από χαρά.
Άλλα ούτε και από πόνο.
Δεν είναι συγκαταβατικό.
Αλλά ούτε και ειρωνικό.
Σίγουρα όχι αποτυχίας.
Όχι όμως και εγωιστικής νίκης.
Για την ακρίβεια θα αργήσει το τελευταίο.
Ίσως να μην έρθει και ποτέ.
Πότε μην λες πότε όμως.
Είναι το Χαμόγελο Νο.
Το είχα χρόνια.
Αλλά τότε δεν ήξερα να το ονομάσω.
Όμως η αποκάλυψη ήρθε.
Και ίσως μαζί της ο φόβος.
Θέλει εξάσκηση.
Απ την άλλη όμως,αν δεν το νιώσεις να γίνεται ένα μαζί σου..
Δεν θα καταφέρεις να το κάνεις ποτέ.
Πρέπει να πάθεις και να μάθεις.
Να πάθεις ξανά και ξανά και ξανά..
Μέχρι που όλα για σένα να είναι ίδια.
Τότε χωρίς να το καταλάβεις..έρχεται.
Από μόνο του.
Και το Χαμόγελο Νο είναι εκεί.
Σε προστατεύει.
Τι είναι?
Είναι τα παγωμένα χαρακτηριστικά.
Το πλεονέκτημα του είναι ότι ο καθένας μπορεί να το ερμηνεύσει όπως θέλει.
Με όποιον τρόπο θέλει.
Καταλαβαίνει ότι θέλει να καταλάβει.
Το μειονέκτημα δεν το έχω βρει ακόμα.
Ίσως να μην υπάρχει.
Ίσως να είναι το τέλειο όπλο του διπλωμάτη.
Ίσως..

Ημερολόγιο Νο.3 - Αναχρονισμός.

2 Ιουνίου 2009

Γνώρισα τον "Δ"..
Φαίνεται πολύ καλό παιδί.
Ίσως ο μόνος που μου έχει φερθεί τόσο καλά στα 6 χρόνια που είμαι στον "χώρο".
Δυστυχώς όμως δεν μου βγάζει κάτι το ερωτικό.
Προσπαθεί να μου τραβήξει την προσοχή...
Αλλά είμαι κολλημένος εκεί,σε εκείνον.Τότε.
Πάντα είναι εκεί..Μου χαμογελάει για μια στιγμή αλλά μετά εξαφανίζετε...
Καιρός να αρχίσω να διαγράφω τις αναμνήσεις..
Κουράστηκα να περιμένω.
Σκόρπια λόγια και υποσχέσεις...

Ημερολόγιο Νο.2 - Αναχρονισμός.

7 Μαρτίου 2009

"Βράδυ..Πάλι δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Ο "Π" ήρθε πριν λίγες μέρες..Έμεινε εδώ το βράδυ.
(Επιτέλους πήρα και πήρε αυτό που θέλαμε)
Και έφυγε ..
Όπως όλοι στην ζωή μου..
Η είναι ιδέα μου?
Ο "Σ" είχε πει ότι μπορεί να ερχότανε για κάνα 2 μέρες και να μείνει εδω..
Φυσικά δεν ήρθε πότε..
Αναρωτιέμαι..γιατί με έχει Off and On ?
Tι σόι πράγμα είναι αυτό ?
Τι κομπλεξικά θέλει να καλύψει με αυτή την συμπεριφορά ?
Είμαι εδώ και τον περιμένω..
Δεν τον καταλαβαίνω..
Αυτά,υποθέτω."